122:1 Canticum graduum. Ad te levavi oculos meos, qui habitas in cælis.
122:1 Cántico gradual. Alzé mis ojos á tí, que habitas en los cielos.
122:2 Ecce sicut oculi servorum in manibus dominorum suorum ; sicut oculi ancillæ in manibus dominæ suæ : ita oculi nostri ad Dominum Deum nostrum, donec misereatur nostri.
122:2 Mirá que como los ojos de los siervos, en las manos de sus señores, Como los ojos de la esclava en manos de su señora; así nuestros ojos al Señor Dios nuestro, hasta que tenga misericordia de nosotros.
122:3 Miserere nostri, Domine, miserere nostri, quia multum repleti sumus despectione ;
122:3 Ten misericordia de nosotros, Señor, ten misericordia de nosotros: porque estamos muy hartos de desprecio:
122:4 quia multum repleta est anima nostra opprobrium abundantibus, et despectio superbis.
122:4 Porque muy harta está nuestra alma: escarnio para los ricos, y desprecio para los soberbios.