4:1 In finem, in carminibus. Psalmus David.
4:1 Para el fin entre los Cánticos, Psalmo de David.
4:2 Cum invocarem exaudivit me Deus justitiæ meæ, in tribulatione dilatasti mihi. Miserere mei, et exaudi orationem meam.
4:2 Quando yo invocaba, me oyó el Dios de mi justicia: en la tribulacion me ensanchaste. Apiádate de mí, y oye mi oracion.
4:3 Filii hominum, usquequo gravi corde ? ut quid diligitis vanitatem, et quæritis mendacium ?
4:3 Hijos de los hombres, ¿hasta quándo sereis de pesado corazon? ¿por qué amais la vanidad, y buscais la mentira?
4:4 Et scitote quoniam mirificavit Dominus sanctum suum ; Dominus exaudiet me cum clamavero ad eum.
4:4 Sabed pues que el Señor ha hecho maravilloso á su Santo: el Señor me oirá, quando clamare á él.
4:5 Irascimini, et nolite peccare ; quæ dicitis in cordibus vestris, in cubilibus vestris compungimini.
4:5 Airaos, y no querais pecar: de lo que decís en vuestros corazones, compungíos en vuestros lechos.
4:6 Sacrificate sacrificium justitiæ, et sperate in Domino. Multi dicunt : Quis ostendit nobis bona ?
4:6 Sacrificad sacrificio de justicia, y esperad en el Señor. Muchos dicen: ¿Quien nos manifiesta los bienes?
4:7 Signatum est super nos lumen vultus tui, Domine : dedisti lætitiam in corde meo.
4:7 Sellada está, Señor, sobre nosotros la lumbre de tu rostro: diste alegría en mi corazon.
4:8 A fructu frumenti, vini, et olei sui, multiplicati sunt.
4:8 Por el esquilmo de su trigo, vino, y aceyte se han multiplicado.
4:9 In pace in idipsum dormiam, et requiescam ;
4:9 En paz dormiré juntamente, y reposaré;
4:10 quoniam tu, Domine, singulariter in spe constituisti me.
4:10 Porque tú, Señor, singularmente me has afirmado en la esperanza.